» Read The Rest

Naisipan kong huwag muna magblog dahil parating na naman ang exams pero di ko maiwasang hindi magupdate.

Sige nga, kung ito ang makikita niyo sa statcounter niyo, hindi ba kayo mapapablog? *click to open*

Tanggap kong dumarami ang hits ng blog ko dahil kay Anna Marie na araw-araw atang unlitxt at balak atang ubusin ang kombinasyon ng mga numero ng mga postpaid subscribers sa dami ng tinetext niya araw-araw (na napapadpad naman dito, salamat kay google). Di ko rin mapigilan ang matawa nang malaman kong may mga intrigero at intrigera na naghahanap sa akin (sinong stalker ka ha?!?!), sa gubhbie gang (aba! famous!)at maging kay Mr. Jon Cabron (dito natawa talaga ako). Pero wala na yatang mas bebenta pa sa search entry na ito:

Sa huling pagkakaalam ko ay WHOLESOME TAGALOG blog pa po ito. Kaya kung sino ka man na taga-Northern Marianas Island na naghahanap ng pingering dito, kinalulungkot kong sabihin na wala po kayong makikitang pingering na nangyayari dito dahil hindi po ako nagpapapinger.

Hindi po ako marunong non, pero hayaan niyo’t magtatanong-tanong ako sa mga masters of pingering na sina Mariano at Pedro. Dahil experienced sila ay marami yata silang alam sa aspetong ‘yan.

Siyempre. Ganun talaga pag techie.

!ping

Tahimik akong nagpapanggap na nag-aaral sa side ko ng kwarto nung isang araw nang isang nakabibinging pagbagsak ang bumasag sa katahimikan ng gabi. Kasunod noon ang pagkalansing ng pira-pirasong bubog ng salamin. Matagal ko nang pinangangambahang malaglag ang malaking salaming nilagyan lamang ni Mela ng double-sided tape mula sa pagkakadikit nito sa pintuan ng aparador. Hindi ko alam kung sadyang mahina lang ang double-sided tape o malakas lang ang superelectromagnetic negative energy na ineemanate ko dahil sa pagiging pessismistic sa salaming iyon kung kaya walang anu-ano’y nalaglag na lang siya basta. (Wag niyo kong tingnan. Hindi ko sinabotahe yun. Promise. Cross my heart. Mamatay man si Mariano.) » Read The Rest

Ang bawat aspeto ng pelikula ay taken as one. Hindi pwedeng ang mga artista lang ang maganda sa pelikula, o kung paano umikot ang istoryang nagaganap. Hindi rin ito nadadala lamang ng kung paano dinirek ang bawat galaw ng mga karakter o ng bawat pihit at anggulo ng kamera. Hindi magiging maganda ang pelikula kung isa lang sa aspetong bumubuo nito ang nagdadala nito. Para mo na ring sinabing maganda ang libro ni Bob Ong dahil naakit ka sa pabalat ng libro. Ang pelikula ay isang obra maestra - isang masterpiece na ang kagandaha’y nagmumula sa bawat aspetong bumubuo nito. Parang ang paghahalu-halo ng bawat kulay sa painting ni Juan Luna o ng pagsasayaw ng bawat nota sa isang Mozart piece. In a perfect world, ang magandang simula ng isang pelikula ay nararapatan ng isang magandang ending.

Sa kasamaang palad, we don’t live in a utopian world. Imperfection is the game of reality. Hindi lahat ng aspeto ng pelikula ay kaaya-aya kahit ano pang gawin mong pagpupumilit na gawing perpekto ito. Pero gayun pa man, pilit natin itong pinapanood, pinagtitiyagaang gugulan ng oras at pansin hindi lang dahil nasimulan mo na at nakaubos na ng oras, kung hindi dahil naniniwala pa rin tayo sa tinatawag na second chances. At sa mga second chances na ito pumapasok ang role ng ending ng isang obra maestra: ang make-or-break, do-or-die, take it-or-leave it ng isang pelikula. Maraming pelikula ang maganda-sana-sablay-lang-ang-ending. Natural na sa manonood ang asahang magtatapos with a bang and a sugar on top ang isang pelikulang nagsimulang maganda kaya naman higit sa lahat ng aspeto ng pelikula, ang ending na yata ang pinakamahalaga. Kung paano nagtapos ang isang istorya ang huling tatatak sa memorya ng manonood. Aanhin nila ang kasal ng mga bida sa kalagitnaan ng istorya kung sa huli pala’y mamatay din sila? Walang manonood ang gugustuhing lumabas ng sinehan o magpatay ng DVD ng mabigat ang kalooban.

Naranasan mo na ba ang manood ng isang pelikula at somewhere in the middle ay marealize mo na parang may kahalintulad ito? Naniniwala ako na ang pelikula, in its barest essence ay halos pare-pareho lang ng plot at sa ending lang nagkakatalu-talo. Ang iba’t-ibang ending ang nagbibigay ng flavor sa pelikula at sa pagdating ending at pagroll ng credits mo palang marerealize kung worth it ba ang ginugol mong oras para dito. Ang tao ay likas na filmmaker. Araw-araw ay nabubuhay tayo ayon sa takbo ng istorya at gumagawa tayo ng iba’t-ibang ending para sa subplots at sidestories ng pelikula ng buhay. Pag nagroll na ang credits, wala na tayong magagawa dahil “the end” na ang pelikula. Lalayo tayo sa eksena at iaassess kung nagustuhan ba natin ang ating munting palabas. Magaling kung oo; nakakapanghihinayang kung hindi. Sa kasamaang palad, wala na tayong magagawa dahil ang pelikula ay habangbuhay nang nakaimprinta sa isang rolyo ng film. Hindi pa naiimbento ang time-space warp at time machine kaya’t hindi pwede i-retrace ang pelikula at magsimula ulit. Ngunit, subalit, datapwat maaari tayong gumawa ng remake ng naunang pelikula in hope of correcting the mistakes… or in hopes of creating a different ending.

May mga side stories akong gustong baguhin sa pelikula ko. Mga side stories na di naging maganda ang ending at nag-iwan ng sandosenang what-ifs. Minsa’y naisip kong gawan ito ng remake with an all-star cast ngunit isang bagong artista ang naging sentro ng bago kong pelikula. Habang naglalakad ako’t gumagawa ng munting pelikula ay natanaw ko ang isang pamilyar na mukha at narinig ang isang pamilyar na istorya. Huminto ako at nanood sa di kalayuan sa isang remake ng pelikulang noo’y pinagbidahan ko. Simula palang ng pelikula ay nakafingers-crossed na ako habang humihiling na sana’y hindi lang ito isang pangit na remake ng isang pangit na pelikula. Sana, this time around ay happy ending naman ang kahinatnan nito.

Let the credits roll in.

Mahigit sampung minuto rin akong nagpabalik-balik sa lahat ng lugar na pinuntahan ko: kwarto ko, banyo sa itaas, banyo sa ibaba, sala, kitchen, pero hindi ko talaga siya makita.

Wala na yatang mas hihirap pang hanapin sa isang bagay na tumutulong sa iyo para makakita. Para sa tulad kong 500 ang grado ng mga mata, que horror kapag wala akong contact lens o salamin. (Kaunti lang talaga ang ikinamalas sa akin ng bulag.) Sampung minuto akong windang na hinahanap-hanap ang salaming kanina’y suot-suot ko lang. Sampung minuto palang ang nakalilipas nang ilapag ko siya sa isang lugar na sa kamalas-malasan ay HINDI KO MAALALA KUNG SAAN! Madalas kong tuksuhing ulyanin si Bee (pero ulyanin talaga siya) pero hindi ko rin makakaila na makakalimutin din ako. Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko nang naexperience ang hanapin sa kung saan, kahit sa mga lugar na hindi mo naman karaniwang hinahanap (tulad na lamang ng loob ng flower vase) ang isang bagay para sa kung anu-anong nakaligtaan ko: ID, nameplate, panyo, wallet, cellphone, susi ng kotse, susi ng bahay pero pinakapatok ko talagang maiwala ang salamin ko. Sabi nga sa kin ng nanay ko, kung di nga lang daw siguro nakakabit yung *ehem* ko ay malamang pati yun naiwala ko na rin. Minsa’y nagsuggest na rin siya na dapat daw ay may taling nakakabit sa akin at sa mga gamit ko para hindi ko sila naiwawala. Naimagine ko tuloy ang sarili kong may mga sinulid na nakakabit sa mga daliri ko at may tags kung anong gamit ko ang nakadikit sa kanila. Isang hila ko lang, dyaran! Solved na ang problema ko. Siguro, makakahinga na ng maluwag si St. Anthony de Padua sa langit dahil mababawasan na ang mga prayer intercessions sa kanya para sa mga nawawalang gamit (ako siguro ang pinakamadalas na magrequest sa kanya, hehe).

Pero, sa lahat ng makakalimutin na kakilala ko, wala na sigurong mas uulyanin pa kay Bee. Ilang beses na kong nagmaktol at nagtampo sa kanya dahil sa mga bagay na nakakalimutan niya katulad na lang ng monthsary! (Alam ko, napaka-petty nun pero para sa isang relasyong hindi pa umaabot ng isang taon, every month counts!) Pero ayos lang dahil immune na yata ako sa pagkakaroon niya ng memory gap. Kaya minsan, imbis na mainis eh natatawa na lang ako sa kanya. Katulad na lang nung isang araw na nagtampo (na naman!) ako sa kanya dahil nagkamali siya ng sagot sa tanong na: “kelan kami unang nagkita”. Mantakin mong isagot ang December eh October kaya yun! Di ko tuloy maiwasang magduda kung sino sa marami niyang girlaloos ang kinita niya ng Disyembre sa unang pagkakataon. Pero dahil nagmukha siyang kaawa-awang paslit na mangiyak-ngiyak nung malamang nadisappoint na naman ako, hindi ko na rin nagawang mag-maldita at tinawanan na lang ang blooper niya. (Pag inlababo ka nga naman.)

Sa totoo lang, hindi ako naniniwala sa mga food supplements na madalas iadvertise sa TV dahil scientifically proven ng hindi naman sila epektib sa kahit anong paraan. Minsan ay umattend ako ng lecture-seminar ng isang tanyag na researcher sa St. Luke’s (sa sobrang tanyag niya’y nakalimutan ko kung sino siya. hehe) na nagtipon ng mga sari-saring researches tungkol sa mga inaadvertise na food supplements. Sa bandang huli ay napatunayang walang epekto ang kahit anong food supplement na kanyang pinag-aralan. Mabubutas lang ang bulsa mo sa isang bagay na wala naman palang maitutulong sa iyo. Pero mukhang magiging malaking exception si Bee dahil malapit ko na siyang bilhan ng kahon-kahong memory enhancer.

Hehe. Nagiingat lang. Mahirap na. Dahil baka pati ako ay malimutan niya.

Tama na kaya ang isang kahon?