RGT
1Rejection is never a sign of failure.
Hindi tayo close. Madalas, para ka lang hanging dumaan - hindi mo halos mapapansin. Tahimik ka. Sobrang tahimik na nakakarindi ang kawalan mo ng sasabihin. Noong maliit ka, makulit ka at bibo. Sumasayaw sa saliw ng “Di Ko Kayang Tanggapin” ni April Boy Regino habang nakapatong sa ulo mo ang baseball cap na sinuot pabaliktad. Hinihiram-hiram ka pa ng kapitbahay natin noon at kung minsa’y bigla na lang mawawala sa bakuran natin. Kung paanong naging tahimik at hindi palakibo ang dati-rati’y makulit at madaldal na bata ay hindi ko alam. Katulad na lang ng wala akong kaalam-alam tungkol sa iyo at sa mga pinagdadaanan mo.
Sa totoo lang, hindi ako marunong maging “ate” sa iyo sa kabila ng agwat ng edad nating walong taon. Siguro dahil hindi ako handa o sadyang wala lang akong napulot na aral kung paanong maging isang mabuting kapatid.
Naiisip kita ngayon. Para kong nakikitang nasa kwarto ka at nakahiga sa kama habang sukbit sa magkabilang tainga ang iPod. Maaaring nakikinig ka ng “Won’t Go On Without You” ng Maroon5 o nagpapanggap lang na nakikinig para hindi ka mapansin ng mga tao sa paligid mo at hindi nila makitang nalulungkot ka. O siguro, nakaharap ka lang sa kompyuter at naglalaro gaya ng dati na para bang wala lang at hindi mo alintana ang masamang balitang dumating. Pero alam ko na sa kaloob-looban mo’y walang kasing lungkot at walang kasing panghihinayang ang nadarama mo.
Nararamdaman kita. Hindi man iisa ang utak, laman at bituka nating dalawa, iisa naman ang dugong nananalaytay sa ating mga ugat. Ramdam ko ang iyong tahimik na pagluha. Hindi man kita lubos na kilala. Hindi man ako naging isang mabuting “ate” o maski mabuting halimbawa man lang para sa iyo habang lumalaki ka, hayaan mong kahit sa panahong lang ito ng iyong kalungkutan ay damayan kita at yakapin ng mahigpit habang binubulong sa iyo ang mga katagang: “Ayos lang yan.”
Year-Ender
Parang ano lang yan eh… countdown sa radyo. Kailangang gawin kasi naging routine na at maiiba ang takbo ng mundo kung wala. Dapat kahapon pa ito para sana meron akong entry ng Disyembre pero tinamad ako.
I cannot find the right adjective to sum up 2009. May masaya, may malungkot, may frustrating, merong life-changing - ganyan ang mga naranasan ko sa loob ng 365 araw. Pero hindi ko maintindihan kung bakit ganito ang nararamdaman ko ngayon. Parang may kulang sa taon ko. Marami akong di naachieve. Tuloy, para akong naghahabol ng panahon ngayon. Quarter-life crisis na ba ito? But I’m not even 20! (Okay, stop those dagger looks)
Tags: memories
Insecure Much?
Kaya pala nagtaka ako na ang dami kong page views sa friendster gayong hindi naman na ako naguupdate o naglologin dun…
Ayoko ng patulan ang issue na ito. Nainis ako at nagalit, pero hanggang diyan lang naman ang kayang gawin ng mga “kaaway” ko. I can’t believe it. May kaaway ako! And I thought I was such a peace-loving person.
Kaya sa mga mapapadpad sa entry na to sa paghahanap kay “mnelicious” na nagtext di umano sa inyo at nag-offer ng 3-hour services, nililinaw ko na hindi ako yun. Hindi ko kailangan ang pera o ng tulong para sa pag-aaral sa UP (matagal na akong tapos sa UP God forbid!). Maraming salamat sa mga na-concern at nagpadala ng mga mensahe sa friendster tungkol dito. At least nalaman ko na may umiikot na palang usaping ganito.
Tags: anger management, isyu, mnelicious
Nang Mapakyaw Ang Kuto
Sorry. Hindi ko mapigilan ang sarili ko. Katatapos ko lang mapanood ang simula ng Manny Pacquiao-Miguel Cotto fight – yung parte na kinakanta yung national anthem ng bawat bansang involved at hindi ko mapigilan ang madismaya. Sa totoo lang wala akong pakialam sa laban na yan. Hindi ako fan ng isina-formal na suntukang kalye. Naniniwala akong pinapatotohanan lang ng “larong” boxing ang pagiging innately violent ng tao (na mas pinalala pa ng wrestling at UFC). Kaya lang naman ako “nanonood” eh dahil dalawa sa tatlong kompyuter at isa sa apat na TV dito sa bahay ay naka-tune in sa labang ito. (Nakakatawang hindi pa sila nakuntento na pinapanood nila live yung laban at pati sa delayed telecast eh naka-tune in sila). Wala akong choice. Kahit na nasa piliin kong magkulong sa kwarto ko, naririnig ko pa rin yung blow-by-blow account ng mga anawnser sa TV.
Nakakatawa rin ang nanay ko. Ayaw nun sa violence pero napipilitang manood ng boxing dahil gusto raw niyang mapanood kung may pipiyok sa pagkanta ng Lupang Hinirang. How cruel. Ngayon alam niyo na kung bakit maldita ako.
“Tatlo yung kumakanta ng Lupang Hinirang.” sigaw ng kapatid ko mula sa kwarto niya. Nanood ako sandali at doon ako nadismaya. Sino sila? Bakit ganun ang arrangement ng Lupang Hinirang? Bakit sila nagsasapawan? At sa pagbabasa-basa ko eh nalaman kong sila pala ang La Diva. Hindi ako kapuso kaya hindi ko sila kilala pero minsan ko na yatang nakita ang mga videos nila sa youtube. Pero hindi na yun ang mahalaga. Hindi ko nagustuhan ang ginawa nilang pagkanta. Anong nangyari sa “pangakong” kakantahin ang Lupang Hinirang ayon sa batas?
Republic Act 8491. Section 37. The rendition of the National Anthem, whether played or sung, shall be in accordance with the musical arrangement and composition of Julian Felipe.
Meron pa bang ibang bansa ang tahasan kung lumapastangan sa sarili niyang pambansang awit? Wala na yata. Onli in da pilipins! Makakalimutan ba natin itong rendition ni Martin Nievera noong huling laban ni Pacquiao kay Hatton?
Pero mas kapata-patawad na ito kesa sa nangyaring pagkalimot ni *gasp* Christian Bautista *gasp* sa lyrics ng Lupang Hinirang:
Nakakainis. Parang hindi nadala. Alam ko na marami sa atin ang bastos at walang-modo pero sana naman kahit man lang sa pambansang awit eh matuto tayong gumalang dahil kahit saang sulok ng mundo, ganun ang lahat ng tao saan mang lahi nanggaling.
Marching-type ang tempo ng pambansang awit at hindi pop. Inuulit ko. Marching-type at hindi pop. Kahit na gaano pa kaganda sa pandinig ang pop arrangement; at kahit na gaano mo pa gustong magpasikat kung gaano kataas ang boses mo, marching-type pa rin ang Lupang Hinirang. Malas lang ng mga arranger-wannabes na nauna si Julian Felipe sa pag-aayos ng pambansang awit. Dahil kahit bali-baliktarin ang mundo, marching-type po ang Lupang Hinirang at hindi pop.
Hindi ko alam kung anong klaseng topak ang pumapasok sa kukote ng mga nagmamagaling na nagbabago ng arrangement ng Lupang Hinirang, pero hindi ba kaaya-aya naman sa pandinig ang orihinal na tempo nito?
Kaya eto ang million dollar question: Bakit kailangang maging diva moment?
Sa lahat ng narinig kong kumanta ng Lupang Hinirang, pinakagusto ko ang rendition ni Kyla sa Pacquiao vs Barrera fight noong 2007:
Simple. Walang arte. At higit sa lahat hindi parang preview ng isang upcoming concert.
Sigurado ako maghuhuramentado na naman ang NHI nito.
————–
“Pacman vs Kuto” courtesy of Efbee.
Tags: isyu, la diva, lupang hinirang, manny pacquiao, opinyon
