Indecent Exposure
6Gusto kong dukutin yung mata nila isa-isa at ipakain sa pusa. Ano bang meron sa legs ng babae at tuwing nakashorts ito o nakapalda, otomatikong doon kaagad ang titig nila? Laman lang naman ito – laman na binabalutan ng balat. Meron naman sila at si Aling Basyang diyan sa kanto kaya hindi ko alam kung ano ang kaibahan ng legs ng babae at sa legs nila. Fine. Makinis yung legs ko – hindi isang daang porsiyento dahil nasugatan ako kamakailan – pero makinis kahit hindi pa ako nakakapagwax sa loob ng humigit-kumulang tatlong linggo. Pero katulad ng sinabi ko, hindi ba lahat naman may legs? Hindi naman nila mahahawakan yun at lalong hindi naman yun magbabago kahit gaano katagal pa nila ititig ang kanilang mga mata.
Nakakainis kasi. Lalo na yung mga lalakeng katabi ko sa dyip pauwi kanina. Parang tumigil sandali ang kanilang mundo ng pumasok ako. Eh ano ngayon kung ako lang ang babaeng naka-skirt kanina? Bakit? Noon lang ba sila nakakita ng naka-skirt na pumasok sa dyip? Gusto ko sanang sabihin sa kanila – lalo na dun sa mamang nasa tapat ko kanina – na kahit anong gawin nila eh wala silang makikita. Matalino ako ‘day. Skort po itong suot ko. Wala na bang karapatang sumakay ng dyip ang mga babaeng nakamaikling palda ngayon? Sa pagkakatanda ko, mga Wang-Wang palang sa daan ang pinagbabawal ni P.Noy at hindi kasama ang paglalakad ng suot ang paldang maiksi.
Naaalala ko tuloy yung reaksyon ng nanay ko nung minsang magpunta kami sa burol ng isang kapitbahay. Matapos kong pag-isipan ng mga limang segundo ang isusuot ko, pinagpalit ako ng nanay ko ng mas “disenteng” damit dahil lumabas ako sa kwartong naka-shorts. Ang nanay ko talaga. Gusto pa yata akong pagsuotin ng gown papunta sa kabilang bahay. Ang punto de vista niya eh marami daw kasing taong nandoon sa lamay. Kumusta naman yung limang kasing edad ko na nadatnan naming mga bisita? Kahit siguro magpekpek shorts ako eh hindi naman ako papansinin ng mga yun dahil kaliwa’t-kanan ang nagsusuot ng ganun sa kahit saang lugar. At kung kadisentehan lang naman ang pag-uusapan, sino ba naman kasi ang nagsabing hindi disente ang pagsusuot ng shorts? Hindi naman ako magpapagulong-gulong sa whipped cream suot lang ang kakarampot na tela para hindi ako matawag na disente. At isa pa, t-shirt naman po ang suot ko sa itaas at hindi bra.
Decency. Isa lang yan sa isangdaa’t-isang kalokohan na natutunan natin mula sa mga Kastila. Subok bang pagsuotin ng baro’t saya na hanggang talampakan ang mga katutubong nakabahag na nadatnan nila dito sa Pilipinas? Hindi ko alam kung anong klaseng sintido-kumon meron ang mga kalahi ni Magellan at wala man lang nakaisip na mainit po sa Pilipinas at hindi bagay ang mga kasuotang nakagisnan nila sa Europa. Alam nila na hindi sila “in” dito kaya nagsimula silang mangaral ng mga bagay na “tama” ayon sa pananaw nila. Ang mga kumag. Wala man lang nagtanong kung ano ang mga bagay na “tama” sa pananaw ng mga katutubong ginugulo nila.
Naisip ko lang. Ang weird siguro nun no? Ano kaya yung kung mga naka-baro’t saya ang hinusgahan ng mga Pilipino noon ng indecency?
—————————
Katutubo 1: Kadiri. Ano yang suot ng hilaw na yan? Wala na halos itinirang balat para makahinga.
Katutubo 2: Oo nga pare. Pustahan tayo. Amoy durian yan mamaya kapag pinawisan.
—————————
Ang masaklap pa dito, hindi naman sila sanay maligo dahil hindi naman sila halos pinagpapawisan doon sa Europa. Naiimagine niyo na ba yung amoy ng Pilipinas noon bago pa maimbento ang Victoria’s Secret at Bath & Body Works? Kung ako yung isa sa mga katutubo noon, baka nagsuicide na lang ako.
Pero teka, mabalik tayo sa kwentong skorts ko.
Sa awa ng Diyos, nakauwi naman ako ng matiwasay kanina kahit na lahat ng mata’y napapatingin sa mga legs ko sa loob ng halos dalawampung-minutong nakabalandra ako sa publiko. Ang kaba ko lang eh yung mamistaken identity ako at mapick-up sa kahabaan ng Kamuning katulad na lang ng isang blogger/tumblr/internet personality-cum-celebrity na kakilala kong minsa’y muntikang mapick-up sa Cubao. Sa alala ko, naka-shorts din siya nun – yung gusgusing pambahay pa na animo’y bibili lang ng suka sa kanto. Malamang malakas lang ang tawag ng laman dun sa taong yun dahil kahit mabalahibo ang legs nitong kakilala ko eh papatulan niya. Tarush di ba?
Da who itong blogger/tumblr/internet personality-cum-celebrity na ito ?
Pep Talk
Siguro we were genetically programmed to desire the things that we don’t have; mapa-bagay man yan, luho sa katawan, talento o parte ng buhay natin. Nandiyan yung mataba na gustong pumayat, yung payat na gustong tumaba, maputi na gustong umitim, maitim na nagglutathione para pumuti, in a relationship na gustong maging single, single na gustong maging double, mahirap na gustong yumaman at mayaman na gustong… mas yumaman. 
“Contentment” – yan ang turo sa amin noong elementarya ako ng mga madre. Pero iba ang paniniwala ko. Discontent drives us to desire for more and allows us to grow. Hindi rin naman masama ang hindi masatisfy sa kung ano ang meron tayo unlike what we were told when we were younger. Siguro ang masama ay yung maghangad ng bagay na may matatapakan kang iba. Pero desire? Nothing is too bad about it, is there?
Alam niyo naman siguro ang gusto ko. 
Ikaw? Ano ang sa iyo?
Dahil Late si Doc at Nakakabagot Maghintay.
Oh hello there. Nandito ako ngayon sa loob ng operating room – naghihintay sa seruhano. Oh yes. It’s the late Dr. Z once again. (At hindi yan ang tunay na initial niya!) Sinusubukan ko lang kung ano ang mas mabilis… ang pagtytype ko o ang pagdating niya. Kasi alas-nuwebe po ang kaso namin ngayon at kumusta namang 9:31 na sa relos ko at wala pa siya. Subukan natin kung makakagawa ako ng maayos na blog entry para sa “pseudo-pagbabalik” ko – kahit hindi naman ako umalis.
Nabalitaan ko kasi mula sa ubasan na marami raw na bloggers ang magbabalik. Sila yung mga nagtaksil sa blogspot/wordpress at lumipat sa tumblr. Ang balita ko nga, kasama raw ako doon. Seriously? Eh hindi naman ako umalis at lalong wala naman akong tumblr! Sadyang marami lang talaga akong ginagawa magmula ng pumasok ako sa clerkship. Hindi rin ibig sabihin ng hindi ko paggawa ng bagong entry eh wala na akong makwento. Sa katunayan, sa sobrang dami ng gusto kong sabihin ay nakakalimutan ko na. Tulad na lang ng dapat ikkwento ko sana ngayon dito. Ano na nga ulit yun? Hehehe.
Excuses.
Actually, tinamad lang ako magblog sa kadahilanang hinigop na ng microblogging site na plurk ang lahat ng ideyang gusto kong sabihin. Pero panaka-naka nagpopost pa rin naman ako dito kahit isa o dalawa sa loob ng isang buwan. Hindi na rin masama gayong apat hanggang lima lang naman talaga ang entries ko sa loob ng isang buwan noong bago pa mamatay ang traditional blogging. Feeling ko kasi, wala naman ng nagbabasa at ang lahat na napapadpad sa blog na ito ay interesado lang malaman kung totoo ba si Anna Marie.
Speaking of which, hindi ako makapaniwala sa nadiskubre ko kamakailan. Uhm. Actually apat na buwan na pala ang nakalilipas. Yung tao palang nagpapakalat sa text na nangangailan “daw” ako ng tulong pinansyal para sa pag-aaral ko ay yung tao/sindikato palang nagpasimuno sa “Angel Crying Out for Help”. Ewan ko ba. Sa dinami-dami naman ng mga nag-expose sa gawain nila… kung bakit ako pa ang napili? Siguro dahil sa likas kong ka-cute-an (walang aangal! blog ko to!), naisip nilang mas bebenta ata kung pangalan at mga litrato ko ang gagamitin nila para sa kanilang ilegal na gawain. The nerve! Pero hindi ko na to papatulan. 
Bukod sa naireport ko na sa Facebook at sa Friendster (oo, may gumagamit pa ng Friendster!) ang mga account na ginawa nila, hindi ko na sila hahanapin pa. Naniniwala ako sa karma at alam kong isang araw, masasagasaan na lang siya/sila ng MRT. Pero sana lang talaga walang naniwala sa kanila at nagpadala ng pera para sa pangmatrkula ko. Pero seriously, meron bang maniniwalang wala akong perang pangtustos sa pag-aaral ko kung tumataginting na isandaang libong piso bawat semestre ang tuition fee ko mula una hanggang ikatlong baitang sa medisina at mahigit 190,000 pesoses naman ang bayarin noong clerkship? Sentido kumon naman. Bakit naman ako magsusumiksik sa isang paaralang sky high ang tuition kung meron namang mas murang medical school hindi ba? Pero kung meron man akong ikinatuwa eh yung, naflatter ako sa ginawa nilang pagpapabata ng edad ko. Bente-dos daw ako. At take note: single. Bee, maghunos-dili ka. =P
So may labing-anim na minuto na ang nakakaraan mula ng simulan ko ang entry na ito. Wala pa rin si “the late Dr. Z” mukhang ako ang nanalo sa patimpalak na ito. Ang kaso, hindi nga lang niya alam na nakikipagtagisan ako. Hehe.
Every Day is Mother’s Day
Muntikan na akong hindi umabot ng Zambales dahil sa pesteng hika. At noong isang gabi pag-uwi ko, hindi na naman ako pinatulog ng ubo. Daig ko pa yung aso namin sa kakakahol. Pasado alas-tres na. Kaunti na lang at magdudugo yung lalamunan ko.
Tapos, kahapon, ito ang nagisnan ko sa tukador ko paggising ko:
The best doctor for a doctor is a mother. 
Tags: family, mother dear, sickly
