Beginning of an End

Bilang na ang mga araw ko dito sa lupa. Malapit na akong umakyat - literally - hindi sa langit dahil bata pa ako para mamatay (at isa pa, matagal daw mamatay ang masasamang damo) - aakyat na akong muli sa 9th floor at hindi na naman masisilayan ng mga taga-lupa ang aking angking kagandahan. Parang linya lang sa kanta: “O kay bilis ng iyong pagdating… Pag-alis mo’y sadyang kay bilis din” Parang kelan lang eh simula na ng mahabang bakasyon. Pero ano ito’t huling weekend na bago magbalik sa normal ang lahat???? May I quote nga si mother dear:

Ang haba-haba ng preparasyon ng pasko, tapos ang bilis-bilis naman matapos.

I couldn’t help but agree.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dito nga sa bahay namin, parang ipu-ipo lang na dumaan ang kapaskuhan. Paggising ko kahapon ng umaga, parang lumuwag ang bahay namin… yun pala, tinanggal na nila yung christmas tree:

Wala na rin yung mga anghel na dekorasyon ng buong bahay…

… at namahinga na rin pala si Santa na mahigit isang buwan niyang pa-swing-swing sa may bintana.

Tahimik na rin ang paligid na para bang walang nangyari. Nakakapanibago dahil ikatlong araw palang ng Enero pero parang Biyernes Santo na ang kapaligiran. Naaalala ko pa nga dati nung bata pa ako (nung mga kapanahunang sa ibang lupalop pa ako ng Metro Manila nakatira), takot na takot ako kapag dumaan na ang pasko at paparating na ang bagong taon. Ayaw ko kasi ng ingay ng mga paputok. Hindi ako makalabas dahil baka mamaya hagisan ako ng pla-pla ng mga kumag na tambay sa labas. At kahit na nagdaan na ang paghihiwalay ng taon, sige pa rin ang new year’s revelry sa labas: putok dito, putok doon na walang patid. Pero ngayong pagsapit ng 2009, mapapansin mong kakaiba ito sa mga bagong taong nagdaan. Pwede ka ngang mamasyal sa gabi ng hindi mo inaalala kung uuwi ka pa bang kumpleto pa ang mga daliri sa paa sa pagkakatapak sa inihagis na labintador. Useless na rin ang magsuot ng ear plugs dahil sampung minutong walang humpay na putukan lang ang maririnig mo. Pagsapit ng 12:30 ng madaling araw ng unang araw ng Enero, wala na ang putukan. Wala na ring pera ang mga tao kasabay ng nilamon ng apoy sa mitsa ng paputok.

Hindi rin naman kasi biro ang presyo ng paputok ngayon. 450 para sa fountain na hindi man lang tumagal ng 15 seconds. 600 para sa tumutunog na pailaw na di naman makikita more than 50 meters away. Mahigit 500 pesos para sa sawa na every 2 seconds ang putok (ganyan yung nabili ng pinsan ko). Hindi kami bumibili ng labintador pero sa feeling ko eh cheapanga lang yun dahil kaya pa nga bumili nung mga nakakabadtrip na tambay sa labas.

Noong isang gabi na nanonood ako ng news (oo, himala yan na nawalay ako sa wordracer), nabanggit sa balita na kaunti lang daw ang mga nasabugan ng paputok ngayong taon kumpara sa mga nakaraang taon. Kung statistics lang ang labanan, magandang senyales yun, pero kung reyalidad ang paguusapan, mapapailing ka pa rin sa katigasan ng ulo ng mga tao jan sa tabi-tabi. Kelan kaya mangyayari yung wala ng masasabugan? Yung hindi na magmimistulang warzone ang emergency room ng Jose Reyes dahil sa mga nasabugan at nasunugan? Bakit ba ang hilig kasi ng mga Pilipino magpaputok? Pwede naman kasing ibang klaseng putukan na lang ang maganap… yung nakakabuhay…

R-18

…ng tulog!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Gumawa pa ba kayo ng New Year’s Resolution? Kahit matanda na ako eh gumagawa pa rin ako ng listahan - noon. Pero dahil mas environmental-choo choo na ako ngayon eh tinigil ko na ang pagaaksaya ng papel para sa listahan ng mga bagay na - pustahan tayo - hindi ko rin naman magagawa. Kaya hayun, binura ko na lang yung 2008 sa listahan na ginawa ko para sa nakaraang taon - tutal pareho lang din naman ang laman: magandang spoiled bitch pa rin ako. Nyenye. 

At isa pa naniniwala kasi ako na hindi mo kailangan na magpalit ng taon para lang magbago. Lalo na kung galing sa puso. Tarush!

(better late than never!)

Tags: kwento