space

Madonna

 

Ilang beses na akong namamatayan pero parang first-time pa rin each and every time… parang sa kanta lang na “Like a Virgin”. Wala pang limang minuto nung lumabas ako sa kwarto nung pasyente naming itago na lang natin sa pangalang JS. Nung lumabas ako, humihinga pa siya, may pulso at may blood pressure pa. Lumalaban yung bata kahit na alam ng lahat ng tao na bilang na yung mga araw niya. Sa totoo lang, matagal na kasi siyang tinaningan.

At 4 years of age, masyadong marami nang pinagdaanan yung batang yun. Diagnosed with two primary malignancies in a span of 4 short years of his life… swerte sana siya kung lotto yung nabingguhan niya, pero hindi. Kanser. Which even in this era of Ipods and touchscreens, still remains to be a very scary disease.

Nagpapasalamat ako na noong mga panahong iyon, hindi na siya gumagalaw kahit na humihinga pa siya. Mas gusto ko yung mistula na lang siyang patay na buhay kesa yung gumagawa pa siya ng mga gestures na makabuluhan. Nung minsan kasing binisita namin siya at inexamin, itinaas pa ng maninipis niyang mga kamay yung shorts niya matapos namin siyang tingnan. At sa puntong iyon, parang sumikip yung dibdib ko at hindi ako makahinga. Naalala kong may pag-iisip pa siya at pakiramdam sa kabila ng halos mistula na niyang patay na kalagayan. Pero nung araw na yun na tinawag kong “The Day” nakahiga lang siya at humihinga, patuloy na lumalaban para mabuhay kahit wala ng kapag-a-pag-asa. At may limang minuto lamang pagkalabas ko sa kwartong iyon, nabalitaan ko na lang na tuluyan na siyang namaalam. Dali akong pumasok sa silid niya at nakita ang mommy niya na namumugto ang mata pero kalmado. Hindi siya yung imahe ng nanay na nagwawala sa pagkamatay ng anak niya. Bagkus, hinahaplos lang niya ng dahan-dahan ang ulo ng anak niya… mistulang naghehele ng sanggol. Para sa isang ina, masakit ang mawalan ng anak kahit pa gaano kabilis o katagal ang proseso ng pagkawala niyan. In the natural course of things, anak ang naglilibing sa ama at ina. Anak ang umiiyak sa puntod ng kanyang mga magulang at hindi ang kabaliktaran. Pero dito sa mundo ng Pediatrics, hindi maiiwasan ang maglibing ng batang pinaghirapang itaguyod at palakihin… mahirap at masakit mang tanggapin.

Hindi naman na lingid sa marami na natutuwa ako sa mga sanggol at pinakamasaya ako sa piling ng mga bata. Sabi nga nila, bagay ako sa Pedia dahil kaya kong pagtimpian ang mga batang makukulit at kaya ko silang pasunurin ng walang kahirap-hirap. Pero sa totoo lang, nagdadalawang-isip ako na pasukin ang larangang ito. Dahil hindi ko yata kayang mag-ala-Madonna sa tuwing may batang malalagutan na lang ng hininga.

——————————–

“Madonna and Child” – Image by Maulleigh

Tags: , , ,

 

Reader's Comments

  1. Callcenterguy | January 1st, 2011 at 4:30 am

    Kakalungkot naman post mo. Anyway. Mery Christmas and a Happy New Year!

    Reply to this comment
  2. ced | January 2nd, 2011 at 8:20 am

    hay, kids who who’ll not be able to experience what life has to offer for them is one of the heaviest and saddest thing to bear. grabe. :(

    doc, have a great year ahead. i know kayang kaya mo yan! :) happy new year!
    .-= ced´s last blog ..Case 11- Lola Ingay and Lola Ching =-.

    Reply to this comment
  3. Frances | May 25th, 2011 at 8:42 pm

    This is interesting but sad post. Cancer is definitely a scary disease. And it is unfortunate for a child to lose battle to cancer. And the painting of Madonna looked fine.

    Reply to this comment

Leave a Comment

space