GIBO for 2010
1Makikisali na rin ako sa election brouhaha. Tahimik lang ako these past few weeks since the elections started. Hindi nakikipagpalitan ng kuro-kuro sa kung anu-anong forums, blogsites at churvaloo. I am a silent Gibo supporter. Tapos nabasa ko itong quote na to sa facebook:
Tayong mga walang kibo lahat kay GIBO…..
True to that! Here’s my new wallpaper. Yes. After about a year, pinalitan ko rin yung picture namin ni Bee sa PC ko. 
Thanks to Eric San from Facebook. More of that here: http://greenteamcebu.co.cc/
Tags: Gibo Teodoro
15 Days of Summer
Pasado alas-dose na ng simulan ko ang entry na ito. Alas-dose ng hatinggabi ng ika-15 ng Abril. Nangangalahati na ang buwan at ang buong summer vacation ko. Ayoko pang magbalik-ospital. *sniff*
Noong isang araw, pakalat-kalat na naman ako sa sagradong hallway ng St. Luke’s dahil may make-up ako sa *sic* Psychiatry *sic*. At dahil halos dalawang linggo na ang nakakaraan mula ng pumasok ang bakasyon, nanibago ako sa sinuot kong uniporme. Parang bigla, makati siya na mainit at hindi kumportable. Pati sa noo’y araw-araw kong nilalakarang mga hallway, nanibago akong bigla. Nahiyang na yata akong maging palamuning baboy sa bahay. =)
Anu’t-ano pa, hindi ko pa rin ramdam ng husto ang bakasyon ko. Madalas kasi wala ako sa bahay. Mabuti na nga lang at hindi pa nagrereklamo ang mga magulang kong hindi ako napipirmi dito sa amin. Tatlong araw din kasi ng Abril ang ginugol ko sa pagduduty para mabayaran yung mga absences ko sa Medicine. Pagkatapos naman non, isang araw lang ako namalagi dito sa bahay bago kami nag-roadtrip sa norte kung saan apat na araw naman akong nawala. At sa loob ng isang linggo, kung saan-saang lupalop naman ng Metro Manila ako matatagpuang nag-so-socialize. Sa katunayan, sa mga oras na ito, dapat nga ay nagpapakabangenge ako sa isang mamahaling bar sa The Fort kasama ang mga kaklase ko noong kolehiyo. Mabuti na lang at hindi rin natuloy dahil namimiss na rin ako ng kama ko. Kaya heto ako ngayon, nakahiga sa sobrang katamaran habang nagbblog ng mga bagay na walang kakwenta-kwenta para maiba naman. Napansin ko kasi na parang naging malungkot ang tema ng mga entries ko nitong mga nakaraang buwan. Sunod-sunod kasi silang nawawala sa buhay ko. =( Although nakapag-move on na ako sa pagkawala nina kuya, Jen at Jessa, naroroon pa rin ang panaka-nakang pagbisita nila sa isipan ko.
Heto na naman ako.
Anyway. Nakita ko yung mga litratong kuha sa akin nitong mga nakaraang araw. Nagkaroon naman pala ng bunga yung ilang oras kong pagbibilad sa araw sa Pagudpud. I am now 1/2 shade darker and I have my tan lines to prove that. Hehe. Ang goal ko kasi ngayong Abril ay ang magpaka-tan kesehodang skin cancer ang abutin ko nito. Pasensiya na. Hindi kasi ako nasisinagan ng araw sa loob ng isang taon. =)
Happy Summer!
First stop: Vigan!
Isipin niyong isang 60+ year old na lalaki ang may ideya nito. In fairness!
Sasapakin ko ang magtatanong kung mahangin ba sa labas. =S @ Bangui Windmills
Callao Cave, Penafrancia, Cagayan
Dream come true. At least nakita ko na ang Banaue Rice Terraces bago ako mamatay. =D
I Speak
Alas-kwatro ng madaling araw. Nagising ako sa tunog ng alarm mula sa telepono. Kumuha ako ng tuwalya at nagtungo sa banyo upang magpainit ng tubig. Sandali palang ang nakalilipas ng makarinig ako ng pag-ring ng telepono mula sa loob ng kwarto. Alas-kwatro y media. Bakit naman tatawag sa akin si Carmela ng ganitong oras?
Tags: Cecille Ann Quintos, emo, Jerilie Ann Murillo, Jessa Perez, med school, Miguel Ramos, moments with Kuya Jess
RGT
Rejection is never a sign of failure.
Hindi tayo close. Madalas, para ka lang hanging dumaan – hindi mo halos mapapansin. Tahimik ka. Sobrang tahimik na nakakarindi ang kawalan mo ng sasabihin. Noong maliit ka, makulit ka at bibo. Sumasayaw sa saliw ng “Di Ko Kayang Tanggapin” ni April Boy Regino habang nakapatong sa ulo mo ang baseball cap na sinuot pabaliktad. Hinihiram-hiram ka pa ng kapitbahay natin noon at kung minsa’y bigla na lang mawawala sa bakuran natin. Kung paanong naging tahimik at hindi palakibo ang dati-rati’y makulit at madaldal na bata ay hindi ko alam. Katulad na lang ng wala akong kaalam-alam tungkol sa iyo at sa mga pinagdadaanan mo.
Sa totoo lang, hindi ako marunong maging “ate” sa iyo sa kabila ng agwat ng edad nating walong taon. Siguro dahil hindi ako handa o sadyang wala lang akong napulot na aral kung paanong maging isang mabuting kapatid.
Naiisip kita ngayon. Para kong nakikitang nasa kwarto ka at nakahiga sa kama habang sukbit sa magkabilang tainga ang iPod. Maaaring nakikinig ka ng “Won’t Go On Without You” ng Maroon5 o nagpapanggap lang na nakikinig para hindi ka mapansin ng mga tao sa paligid mo at hindi nila makitang nalulungkot ka. O siguro, nakaharap ka lang sa kompyuter at naglalaro gaya ng dati na para bang wala lang at hindi mo alintana ang masamang balitang dumating. Pero alam ko na sa kaloob-looban mo’y walang kasing lungkot at walang kasing panghihinayang ang nadarama mo.
Nararamdaman kita. Hindi man iisa ang utak, laman at bituka nating dalawa, iisa naman ang dugong nananalaytay sa ating mga ugat. Ramdam ko ang iyong tahimik na pagluha. Hindi man kita lubos na kilala. Hindi man ako naging isang mabuting “ate” o maski mabuting halimbawa man lang para sa iyo habang lumalaki ka, hayaan mong kahit sa panahong lang ito ng iyong kalungkutan ay damayan kita at yakapin ng mahigpit habang binubulong sa iyo ang mga katagang: “Ayos lang yan.”
