Year-Ender
3Parang ano lang yan eh… countdown sa radyo. Kailangang gawin kasi naging routine na at maiiba ang takbo ng mundo kung wala. Dapat kahapon pa ito para sana meron akong entry ng Disyembre pero tinamad ako.
I cannot find the right adjective to sum up 2009. May masaya, may malungkot, may frustrating, merong life-changing – ganyan ang mga naranasan ko sa loob ng 365 araw. Pero hindi ko maintindihan kung bakit ganito ang nararamdaman ko ngayon. Parang may kulang sa taon ko. Marami akong di naachieve. Tuloy, para akong naghahabol ng panahon ngayon. Quarter-life crisis na ba ito? But I’m not even 20! (Okay, stop those dagger looks)
Tags: memories
Insecure Much?
Kaya pala nagtaka ako na ang dami kong page views sa friendster gayong hindi naman na ako naguupdate o naglologin dun…
Ayoko ng patulan ang issue na ito. Nainis ako at nagalit, pero hanggang diyan lang naman ang kayang gawin ng mga “kaaway” ko. I can’t believe it. May kaaway ako! And I thought I was such a peace-loving person.
Kaya sa mga mapapadpad sa entry na to sa paghahanap kay “mnelicious” na nagtext di umano sa inyo at nag-offer ng 3-hour services, nililinaw ko na hindi ako yun. Hindi ko kailangan ang pera o ng tulong para sa pag-aaral sa UP (matagal na akong tapos sa UP God forbid!). Maraming salamat sa mga na-concern at nagpadala ng mga mensahe sa friendster tungkol dito. At least nalaman ko na may umiikot na palang usaping ganito.
Tags: anger management, isyu, mnelicious
Nang Mapakyaw Ang Kuto
Sorry. Hindi ko mapigilan ang sarili ko. Katatapos ko lang mapanood ang simula ng Manny Pacquiao-Miguel Cotto fight – yung parte na kinakanta yung national anthem ng bawat bansang involved at hindi ko mapigilan ang madismaya. Sa totoo lang wala akong pakialam sa laban na yan. Hindi ako fan ng isina-formal na suntukang kalye. Naniniwala akong pinapatotohanan lang ng “larong” boxing ang pagiging innately violent ng tao (na mas pinalala pa ng wrestling at UFC). Kaya lang naman ako “nanonood” eh dahil dalawa sa tatlong kompyuter at isa sa apat na TV dito sa bahay ay naka-tune in sa labang ito. (Nakakatawang hindi pa sila nakuntento na pinapanood nila live yung laban at pati sa delayed telecast eh naka-tune in sila). Wala akong choice. Kahit na nasa piliin kong magkulong sa kwarto ko, naririnig ko pa rin yung blow-by-blow account ng mga anawnser sa TV.
Nakakatawa rin ang nanay ko. Ayaw nun sa violence pero napipilitang manood ng boxing dahil gusto raw niyang mapanood kung may pipiyok sa pagkanta ng Lupang Hinirang. How cruel. Ngayon alam niyo na kung bakit maldita ako.
“Tatlo yung kumakanta ng Lupang Hinirang.” sigaw ng kapatid ko mula sa kwarto niya. Nanood ako sandali at doon ako nadismaya. Sino sila? Bakit ganun ang arrangement ng Lupang Hinirang? Bakit sila nagsasapawan? At sa pagbabasa-basa ko eh nalaman kong sila pala ang La Diva. Hindi ako kapuso kaya hindi ko sila kilala pero minsan ko na yatang nakita ang mga videos nila sa youtube. Pero hindi na yun ang mahalaga. Hindi ko nagustuhan ang ginawa nilang pagkanta. Anong nangyari sa “pangakong” kakantahin ang Lupang Hinirang ayon sa batas?
Republic Act 8491. Section 37. The rendition of the National Anthem, whether played or sung, shall be in accordance with the musical arrangement and composition of Julian Felipe.
Meron pa bang ibang bansa ang tahasan kung lumapastangan sa sarili niyang pambansang awit? Wala na yata. Onli in da pilipins! Makakalimutan ba natin itong rendition ni Martin Nievera noong huling laban ni Pacquiao kay Hatton?
Pero mas kapata-patawad na ito kesa sa nangyaring pagkalimot ni *gasp* Christian Bautista *gasp* sa lyrics ng Lupang Hinirang:
Nakakainis. Parang hindi nadala. Alam ko na marami sa atin ang bastos at walang-modo pero sana naman kahit man lang sa pambansang awit eh matuto tayong gumalang dahil kahit saang sulok ng mundo, ganun ang lahat ng tao saan mang lahi nanggaling.
Marching-type ang tempo ng pambansang awit at hindi pop. Inuulit ko. Marching-type at hindi pop. Kahit na gaano pa kaganda sa pandinig ang pop arrangement; at kahit na gaano mo pa gustong magpasikat kung gaano kataas ang boses mo, marching-type pa rin ang Lupang Hinirang. Malas lang ng mga arranger-wannabes na nauna si Julian Felipe sa pag-aayos ng pambansang awit. Dahil kahit bali-baliktarin ang mundo, marching-type po ang Lupang Hinirang at hindi pop.
Hindi ko alam kung anong klaseng topak ang pumapasok sa kukote ng mga nagmamagaling na nagbabago ng arrangement ng Lupang Hinirang, pero hindi ba kaaya-aya naman sa pandinig ang orihinal na tempo nito?
Kaya eto ang million dollar question: Bakit kailangang maging diva moment?
Sa lahat ng narinig kong kumanta ng Lupang Hinirang, pinakagusto ko ang rendition ni Kyla sa Pacquiao vs Barrera fight noong 2007:
Simple. Walang arte. At higit sa lahat hindi parang preview ng isang upcoming concert.
Sigurado ako maghuhuramentado na naman ang NHI nito.
————–
“Pacman vs Kuto” courtesy of Efbee.
Tags: isyu, la diva, lupang hinirang, manny pacquiao, opinyon
Shopping
Katulad ng iba diyan, mahilig akong magbibibili online. Marami-rami na rin akong nabili gamit lamang ang ilang pitik ng mouse at ilang click ng keyboard. Madali kasing mag-online shopping.
- Hindi mo na kailangang maligo at magbihis. Bagay na bagay sa mga hydrophobic gaya ni Mariano.
- Kung simpleng mamamayan ka: Hindi ka na makikipagunahang sumakay ng jeep, bus, FX o MRT… in no particular order.
- Kung simpleng mamayan ka pero medyo sosyal: Hindi ka na mahihirapang pumara ng taxi lalo na kung umuulan.
- Kung simpleng anak ka naman ni Gad: Hindi na mattraffic ang iyong Mazda 3 at lalong hindi ka na mabwibwisit sa kawalan ng parking.
- Menos gastos dahil hindi mo na kailangan magbayad ng pamasahe, ng parking at ng pagkain.
- Hindi na kakapal ang kalyo mo sa paa sa kalalakad.
- At lalong hindi na kakapal ang kalyo ng boypren mo sa paa sa kalalakad.
Ang mahirap lang sa pagbili ng mga bagay online eh medaling ma-engganyo sa itsura nito sa mga litrato na pwedeng inedit o kung malas ka, hindi ang tunay nitong larawan. Mangilan-ngilang beses na rin akong bumili, umasa at nabigo. *insert drama music here* Pero wala akong kadala-dala: tambay pa rin sa multiply, sa ebay at sa kung saan-saan pa.
Ang pagbili online ay hindi lamang pag-vi-view ng isang-libo’t isandaang webpages. Sa bawat pisong pinapadala mo gamit ang Gcash, Smart Money at Paypal at sa bawat sentimong pikit-mata mong dinedeposit sa account ng iba, kasama diyan ang isang-libo’t isandaang Ama Namin, Hail Mary at Glory Be na sana hindi japeyk ang tindahang pinagbibilhan mo.
Katulad yan ng pakikipagkaibigan dito sa mundo ng blogosphere. Walang kahirap-hirap at madaling maengganyo sa bawat salita, katha at tulang katulad ng sinasabi ng blog na ito. Madaling magmahal at mahalin sa pictures na pinopost sa Facebook, Multiply at Friendster. Madaling maniwala at magpapaniwala gamit ang mabulaklak na wika. At parang mga peddled goods online: madami ang japeyk, madami ang “not worth it” at madami ang hindi mo pala magugustuhan.
Pero gaano man karami ang hindi totoo, once in a hundred times, merong darating na isang kaibigang magpapasaya sa iyo. 
———————
ang entry na ito ay para sa taong ito.
